Έξω ερημιά. Μέσα ευτυχία.
Πέρασες τα δάχτυλα σου απ’ τα μαλλιά μου καθώς οι χτύποι της ψυχής μου πάλευαν με το αίμα της καρδιάς στο στήθος μου.
Σ’ αγαπώ κορίτσι μου.
Τον κοίταξα βαθιά…
-Έχεις όλες τις κτητικές αντωνυμίες που λατρεύω.
Νιώθω μόνη στον κόσμο που με γέννησε…
Χαμογέλασες, τόσο ανέγγιχτα..
– Μέσα στις σκέψεις και τις φαντασιώσεις μου, αγγίζω την γυναίκα που λαχτάρησα… Όνειρο μου. Μια μέρα θ’αποδομήσω την θλίψη σου και θα την κάνω δική μου.
Έστρεψα το βλέμμα μου αλλού.
-Φοβάμαι το αύριο. Φοβάμαι για μας.
-Μπορώ να σε προστατέψω. Να σε κρύψω στο πιο λευκό μου πουκάμισο.
Να δεχτώ τις σφαίρες του σκοταδιού σου.
Κοίταξα το ρολόι μου.
Πρέπει να φύγω.
Μ’ έσφιξες. Στο μπράτσο. Δυνατά.
Ένιωσα την ζεστασιά της αύρας σου στο μάγουλο μου.
– Πες μου. Που πάνε τα συναισθήματα όταν αποχωρίζονται τον δημιουργό τους;
Έκλεισα την πόρτα πίσω μου.
Να γίνω ένα.
Με την αγάπη.
Με την λύπη.
Με την χαρά.
Με τον κόσμο.
Αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι διαφορετικά.
Συντάκτης: Poetic Rose
Στην ποίηση και τον έρωτα...
Μοναδική και Ανεκτίμητη
Κάθε φορά που σε φωτογραφίζω χτίζω τη Μούσα μου.
Κάθε φορά.
Τις νύχτες ψιθυρίζω τ’ όνομα σου στην υγρασία των δέντρων κι εσύ βάφεσαι κόκκινη στα απόκρημνα βουνά της άγριας φύσης μου.
Κάθε φορά.
Όπως η ανατολή.
Όπως το ηλιοβασίλεμα.
Όπως τα Ρόδα στον πολύτιμο κήπο μου.
Θ’ αφήσω το πιο έντονο χρώμα μου
στην αγνή σου ψυχή…
Θα σε κάνω δική μου,
πριν σε κλέψει η αποψινή πανσέληνος.
Θα λερώσω κάθε σου σκέψη με ροδοπέταλα…
Και θα σφίξω στα δάχτυλα μου
τον αμέθυστο πόθο σου…
-Απαρνήσου!
Αγαπημένε…
Όλες τις μάσκες της μοναξιάς σου.
Κι έλα να με βρεις.
Μισάνοιχτα θα είναι τα χείλη μου
να περιμένω ως ευλογία το φιλί σου…
-Απαρνήσου!
Μόνο για μια φορά…
Κι έλα.
Ως ιερό βιβλίο σε απόκοσμη Γη…
Σ΄αγαπώ, του είπε.
Κι αν δεν υπάρχεις,
δεν υπάρχει κι ο Έρωτας.
Μύρισε τότε το άρωμα της στο λαιμό,
καθώς έσμιξε την ανάσα του στ’ αυτί της:
«Μοναδική και Ανεκτίμητη…»
Ερωτική και Ερωτεύσιμη
Μπορούσα να κρύβω την μορφή μου. Να γίνω αυτή που θέλω κι εκείνη που δεν λησμόνησες…
Μια άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Ν’ ανασαίνω οξυγόνο πίσω απ’ την προφύλαξη της ανωνυμίας μας. Ν’ αλλάζω συναισθήματα όπως τους εραστές μου.
Μπορώ.
Κι εσύ μπορείς.
Τα δάχτυλα σου ναυαγοί… Στο εβένινο νησί της μασκοφορίας μας…
Η μύτη μου.
Τα μάγουλα μου.
Τα χείλη μου.
Το κραγιόν μου.
Όλα.
Δικά σου…
Αφήνω αποτυπώματα στο ύφασμα, όπως ο ένοχος ίχνη στο έγκλημα του…
Γιατί θέλω να με θυμάσαι.
Την αίσθηση.
Το δέρμα.
Το ημιτελές πρόσωπο μου.
Είμαι ελεύθερη!
Ελεύθερη!
Ελεύθερη!
Μόνο όταν αλλάζεις μάσκες στην όσφρηση μου… Και γίνομαι Εκείνη… Η ποθητή σου. Η Ερωμένη. Το Aσέλγητο Μυστικό σου.
Θέλω να σε φιλήσω δίχως χείλη καθώς αιχμαλωτίζεις την ανάσα μου στην μάσκα της ομορφιάς σου.
Γιατί σ αγαπώ.
Kαι μόνο η αγάπη κρύβει τον εαυτό της…
Περίμενα από πάντα να εξουσιάσεις το δέρμα μου…Να σφαλίσεις την φωνή μου στην σιωπή του οραματισμού σου…
Και να γίνεις ο ισχυρότερος ιός στα κύτταρα μου… Ξέρω, με θέλεις.
Μα εγώ σ’ έχω απαρνηθεί πριν προλάβεις την αναπαραγωγή σου…
Μερικές φορές εισχωρείς στο σώμα μου και ηλεκτρίζεις τις βελόνες της μοναξιάς μου…
Αγαπημένη μου.
Στις αξόδευτες οργασμικές οπτασίες σου.
Φόρεσε το πιο σκοτεινό σου βλέμμα.
Μαζί μου θα είσαι διάφανη.
Μεταξύ αρσενικού και θηλυκού.
Ξέρεις.
Δεν υπάρχουν μάσκες.
Και τότε αγκάλιασες την πιο βαθιά μου ανάσα…
Και κύλησες σαν μετάξι στην ακοή μου:
«Ερωτική. Και Eρωτεύσιμη»…
Poetic Rose 