Δάκρυσε ο Θεός θλιμμένα πάλι

Πιστέψαμε θ’ ανοίξουμε φτερά,
να φύγουμε απ’ του κόσμου το πορνείο,
σαν άγγελοι κοιτούσαμε παιδιά,
τους άστεγους στο δρόμο και στο κρύο.

Νομίζαμε θα γίνουμε Θεοί,
να βάψουμε με χρώμα όλη την πλάση,
και μείναμε στα χέρια αδειανοί,
με θέλω και μπορώ που είχαν σπάσει…

Πιστέψαμε θα ζήσουμε μαζί,
στα ξέφωτα, στα ύψη της ψυχής μας,
και λιώσαμε και γίναμε βροχή,
και έκπτωτοι στον ήχο της κραυγής μας.

Ελπίζαμε πως γίναμε γονείς,
και κούνιες πως κοιτάμε με αγάπη,
και βάλτωσε το όνειρο χωρίς,
και χάθηκε στου κόσμου την απάτη.

Νομίζαμε πως είμαστε παιδιά
που ο χρόνος διάλεξε να ζήσουμε μεγάλοι,
κρατούσαμε τα όνειρα ζεστά,
μη μείνουν μοναχά και γίνουν άλλοι…

Νομίζαμε πως φέραμε ζωή,
στ’ άδεια σύνορα που μάτωνε η καρδιά μας,
και μάχη δίναμε να νιώσουμε πνοή,
μη ζήσουμε ξανά σαν τη σκιά μας…

Πιστέψαμε θα βγούμε ζωντανοί,
στο σύστημα που ήμασταν σκανδάλη,
κρεμάσαν τις ψυχές μας σε καρφί,
και δάκρυσε ο Θεός θλιμμένα πάλι…